ตำบลท่าไม้ เป็นหนึ่งในจำนวน 8 ตำบลของอำเภอกระทุ่มแบน ซึ่งตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองหัวเมือง ร.ศ.115 ( พ.ศ.2439)  เล่ากันว่าเมื่อครั้งก่อนเคยเป็นท่าที่นำไม้ขึ้นลงจนกลายเป็นชุมชน และให้ชื่อว่า “ตำบลท่าไม้” จนมาทั้งทุกวันนี้

ส่วนประวัติของตำบลท่าไม้ ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ไทยสมัยกรุงศรีอยุธยานั้น เล่ากันว่า
    ณ ตำบลหนึ่งในเขตเมืองสาครบุรี (คือตำบลท่าไม้ในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นเมืองชายทะเลอยู่ทางตอนใต้ของกรุงศรีอยุธยา มีพวกอพยพหนีภัยสงครามกลุ่มหนึ่งเดินมาถึงสถานที่ริมน้ำ ท่าจีน แห่งหนึ่ง ในขณะที่พวกเขาพักผ่อนเตรียมหุงหาอาหารกันอยู่นั้น บังเอิญมีกองทหารลาดตระเวนของพม่ากลุ่มหนึ่งผ่านมาจึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น พวกเด็ก ผู้หญิง และคนแก่ตกใจร้องไห้กันเสียงระงมวิ่งหนีหาที่หลบภัยกันอย่างหัวซุกหัวซุน ซึ่งเป็นการสู้รบที่ดุเดือด คนไทยแม้จะไม่มีอาวุธแต่ก็ต่อสู่จนสุดหัวใจ
    ภายในโบสถ์ชำรุดเก่าแก่หลังหนึ่งบริเวณใกล้ๆ กันนั้นเอง มีหญิงสาวสองพี่น้อง หนีพม่าเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ หญิงทั้งสองมีความกลัวมากไม่รู้ว่าจะช่วยตัวเองอย่างไร จึงตั้งจิตอธิฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ณ ที่นั้นว่า หากรอดพ้นจากภัยในครั้งนี้ จะบูรณะซ่อมแซมโบสถ์หลังนี้ และจะสร้างวัดไว้ ณ ที่นี้ด้วย
    เป็นที่น่าประหลาดใจว่าพอสิ้นคำอธิฐาน เสียงการต่อสู้ก็ยุติลง หญิงสาวทั้งสองรอจนแน่ใจว่าพวกพม่าไปหมดแล้ว จึงออกมาจากที่หลบซ่อน และสอบถามได้ความว่า ขณะสู้รบกันนั้นหัวหน้าพวกพม่าถูกฆ่าตาย ทหารที่เหลือเสียขวัญหนีกระจัดกระจายกันไปหมดสิ้น เมื่อสร้างบ้านเรือนที่อยู่อาศัยมั่นคงดีแล้ว หญิงสาวคนน้องจึงคิดที่จะทำตามคำอธิฐาน แต่หญิงคนพี่ได้คัดค้านว่าโบสถ์หลังนี้ชำรุดและเก่าแก่มาแล้ว คงจะบูรณะซ่อมแซมได้ยาก ให้ไปหาสถานที่ซึ่งเหมาะสมกว่านี้สร้างโบสถ์สร้างวัดจะดีกว่า ทั้งสองได้โต้เถียงเรื่องนี้กันเรื่อยๆมา ไม่เป็นอันยุติ
    ต่อมาหญิงสาวคนพี่ได้แต่งงานกับเศรษฐีหนุ่มคนหนึ่ง แล้วย้ายบ้านไปอยู่กับสามี ซึ่งอยู่เหนือบ้านเดิมของเธอขึ้นไปทั้งสอง สามีภรรยาจึงได้สร้างวัดขึ้นมาวันหนึ่งให้ชื่อว่า “วัดกกเตย” ส่วนฝ่ายหญิงสาวคนน้องไม่ได้แต่งงานเป็นโสดตลอดมา และตั้งสัตย์อธิฐานว่า จะไม่ยอมแต่งงานจนกว่าจะบูรณะโบสถ์หลังนี้เสร็จ และสร้างวัดใหม่ให้ได้ ด้วยความร่วมมือจากชาวบ้านที่มีความศรัทธา และนับถือในความมีสัจจะของหญิงสาวผู้น้อง โบสถ์ และวัดของหญิงสาวผู้น้องจึงสำเร็จลง ชาวบ้านพร้อมใจกันให้ชื่อว่า “วัดพรหมจารีย์ราม” ( พรหมจารีย์ หมายถึง หญิงสาวยังบริสุทธิ์ ) เพื่อเป็นอนุสรณ์ให้หญิงสาวผู้น้อง แต่ชาวบ้านมักจะเรียกกันว่า “วัดน้องสาว” เพราะเรียกง่ายกว่า วันเวลาผ่านไป ชาวบ้านดั่งเดิมก็ล้มหายตายจากไปเหลือแต่ลูกหลานที่ยังคงทำมาหากินและดำรงชีวิตสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน
    ครั้งหนึ่ง ปี พ.ศ. 2485  ได้เกิดน้ำท่วมใหญ่ ระดับน้ำสูงจนมิดหลังคาแต่เป็นที่น่าอัศจรรย์ว่าโบสถ์ของ "วัดน้องสาว" น้ำไม่ท่วม ชาวบ้านแถบนั้นจึงพากันอพยพเข้ามาพักอาศัยในโบสถ์หลังนั้น เมื่อน้ำลด โบสถ์หลังนี้ก็กลายเป็นที่เลื่องลือกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ มีอิทธิปาฏิหาริย์  บางคนว่ามีถ้ำจระเข้อยู่ใต้โบสถ์ ชาวบ้านทั้งใกล้-ไกล พอทราบข่าวก็เดินทางมาเคาระสักการะและตั้งบ้านเรือนอยู่ในบริเวณนั้นกันอย่างหนาแน่น วัดนี้จึงดำรงความรุ่งเรืองตลอดมา เพราะความเลื่อมใสศรัทธาของชาวบ้าน บางคนกล่าวว่า มีพม่าถูกควายขวิดแล้วหนีเข้ามาในโบสถ์ รอยเลือดนั้นยังคงติดอยู่ที่ผนังโบสถ์ ปัจจุบันรอยนั้นได้เลือดรางไป

    วัดนี้ ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในนามว่า “วัดนางสาว” ทั้งนี้สันนิฐานว่าคงเพี้ยนมาจากคำว่า “วัดน้องสาว” นั้นเอง เมื่อมีผู้คนอพยพมาอยู่มากขึ้นก็กลายเป็นชุมชน มีชื่อว่า “ตำบลท่าไม้” ต่อมา “วัดกกเตย” ได้สูญหายไปเข้าว่ากลายเป็นวัดร้าง

ที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลท่าไม้
        องค์การบริหารส่วนตำบลท่าไม้ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอกระทุ่มแบน อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอกระทุ่มแบน ประมาณ 5 กิโลเมตร ห่างจากจังหวัดสมุทรสาคร 18 กิโลเมตร โดยมีถนนเศรษฐกิจ 1 เชื่อมระหว่างจังหวัด อำเภอ ตำบล
        เริ่มเป็นสภาตำบล โดยอาศัยสถานที่ของวัดนางสาวเป็นการชั่วคราว ซึ่งตั้งอยู่ เลขที่ 85 / 1 หมู่ที่ 7 ตำบลท่าไม้  อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ตั้งขึ้นจากงบประมาณของ กสช. ( โครงการสร้างงานในชนบท ) ปี 2524 ได้ก่อตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบล ลงวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ.2538 ลำดับที่ 545
        ปัจจุบัน ตั้งอยู่ที่ 64 หมู่ที่ 8 ตำบลท่าไม้ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร โดยใช้ที่ดินสาธารณะประโยชน์ ( ศาลเจ้า ) ในเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่เศษ  และจัดซื้อที่ดินเพิ่มอีก 3 ไร่  55  ตารางวา
        งบประมาณในการก่อสร้าง จำนวน  16,332,000 บาท